رفتم از وبلاگ قبلی ام یه متنی رو پیداکردم که ثبت موقت بود اینجا به اشتراک می‌گذارمش مربوط میشه به دوران اکسترنی ام به تاریخ ۱۳۹۹/۳/۷

ماه دوم کار آموزی ام توی بیمارستان بود و من سر و کله زدن با بیمار هارو دوست داشتم یکی از وظایفمون این بود که صبح زود حدودا ساعت هفت و نیم بریم بالا سر بیمار ها وبه صورت مختصر شرح احوالاتشون رو توی پرونده‌شان بنویسیم تو بخش بیمار های مختلفی داشتیم بعضی ها بداخلاق بودند و تند برخورد میکردند و بعضی خوش برخورد و باحوصله به سوال های من جواب میدادند ولی این بین بیماری اومد به بخش که جایگاه خاصی برام پیدا کرد اون بهترین آدمی بود که توی بیمارستان به عنوان یه بیمار باهاش برخورد داشتم وقتی فهمیدم چقدر بهش علاقه مند شدم که تخت هایی که براشون شرح حال مینوشتم عوض شد و من اصرار داشتم که تخت شماره 16 تا وقتی که بیمارش مرخص نشه برای من باشه بیمار این تخت دو هفته ای بستری بود و هر روز صبح اشتیاق دیدنش رو داشتم اولش نامادری اش پیشش می موند که پیر و مهربون بود بعد مادرش هم اومد که جوون و زیبا بود و به سوالام راحت تر جواب میداد کرد نقده بودند بیمارم دو تا مادر داشت که با هم مهربون بودند و با من خوش برخورد سعی میکردم چند کلمه دست و پا شکسته کردی جواب بدم به حرفاشون بیمار من مرد جوان بیست و پنج ساله و خوش سیمایی بود ریش داشت و مژه هاش بلند بود نگاهش گیرا و نافذ و لبخندش چیزی داشت که هر صبح شوق دیدنش رو داشتم یه آرامش عجیبی بهم منتقل میکرد حرف میزد ولی من معمولا از مادرش سوال می پرسیدم ولی وقتی میرفتم بالا سرش تا معاینه اش کنم بهم لبخند میزد منم بهش لبخند میزدم احساس میکردم روح بزرگی داره مامانش میگفت عقلش مثل بچه ها میمونه فلج بود از گردن به پایین ولی من هیچ وقت هیچ حس بدی پیشش پیدا نکردم همش حس آرامش و علاقه بود به دور از ترحم هنوزم فراموشش نمیکنم اون بهترین بود

پ.ن: با خواندن این متن یه چیز هایی دست و پا شکسته یادم اومد خوبی نوشتن خاطرات اینکه چیزهایی که دوست نداری فراموششون کنی و انتظار نداری از یادت بره رو ثبت می‌کنی